Rodziny się nie wybiera ?

 Przestańcie więc mówić, że trzeba wybaczyć "bo to rodzina." To zdanie, choć często wypowiadane w dobrej wierze, potrafi ranić głęboko gdyż nie zawsze i nie wszystko można ot tak sobie wybaczyć.

Nie bez powodu mówi się, że rodziny się nie wybiera. Nie mamy wpływu na to, w jakim domu się wychowujemy, choć to, jaki on był i jest, nosimy w sercu i głowie przez całe nasze życie.  To powiedzenie jest prawdą w sensie biologicznym i systemowym bowiem rodzimy się w określonym systemie rodzinnym, tzw. rodzinie pochodzenia, która kształtuje naszą psychikę, osobowość i wzorce relacji. Ale rodzina to nie tylko więzy krwi. To przede wszystkim ludzie, którzy nas kochają. Ludzie, którzy nas wspierają. Każdy kiedyś był lub jest przypisany do jakiejś rodziny. Ale czy naprawdę byliśmy lub jesteśmy razem? Czy naprawdę się znaliśmy, znamy, rozumiemy i wspieramy ? Czy może byliśmy,  jesteśmy rodziną tylko na papierze... w dowodach i w albumach? Spoiwem rodziny jest jej emocjonalna więź. A więź rodzinna to zdecydowanie coś więcej niż tylko wspólne nazwisko czy mieszkanie pod jednym dachem. To delikatna, niewidzialna nić, która łączy serca i umysły. To bliskość i ciepło, które daje poczucie bezpieczeństwa, że gdziekolwiek jesteśmy, zawsze możemy wrócić do miejsca, gdzie jesteśmy kochani i rozumiani wiedząc, że tam zawsze nas przytulą. To budowanie przestrzeni, w której każdy czuje się ważny i akceptowany - nawet wtedy, gdy popełnia błędy, gdy jest słaby lub zagubiony.  Niestety nie wszystkie rodziny są wzorcowe...bywa, że rodzina to "sport ekstremalny" a  dorastający w rodzinie funkcjonującej nieprawidłowo, nie otrzymuje dobrych fundamentów na przyszłość i zwykle ma trudny start w swoją dorosłość. I co wtedy? W sytuacjach, gdy biologiczna rodzina była, jest źródłem emocjonalnego zaniedbania, obcy ludzie mogą stanowić "lekarstwo", dając poczucie bycia widzianym, kochanym i akceptowanym. A więc każdy ma jakąś rodzinę biologiczną na wybór której nie miał wpływu ale wówczas gdy sam przejmuje stery i wybiera jak chce żyć, jakie relacje tworzyć może sam sobie stworzyć rodzinę...tzw "rodzinę z wyboru". Przyjaciel, mentor, partner, a nawet grupa osób o podobnych doświadczeniach, która tworzy silną, wspierającą wspólnotę, może pełnić funkcję rodziny, gdy więzi z biologicznymi krewnymi są zerwane lub dysfunkcyjne. Innymi słowy obcy człowiek może stać się naszą rodziną, jeśli zaoferuje bezwarunkową miłość, wsparcie i poczucie bezpieczeństwa, tworząc silną więź, która jest fundamentem dla dobrego samopoczucia psychicznego i rozwoju. Żyjemy w dobie "kryzysu rodziny" coraz więcej par się rozstaje, a ludzie pobierają się rzadziej i później, rodzi się coraz więcej nieślubnych dzieci, kobiety się emancypują a w związku z tym ich role w rodzinie też przestają być oczywiste, normą stały się rodziny patchworkowe, związki partnerskie itp.  Powoli zmienia się nasza świadomość i samo postrzeganie rodziny. Za tym sposobem postrzegania rodziny pojawia się poczucie, że rodzinę możemy też sami sobie wybierać, kierując się uczuciem, podobieństwem, bliskością emocjonalną i zaufaniem. A więzy krwi i urzędowa legalizacja powoli stają się sprawą drugorzędną.

Rodzinne tajemnice...

 Są tajemnice ważniejsze i mniej ważne, większe i mniejsze. Są rodzinne tajemnice, ale są też nieopowiedziane historie. Te drugie różnią się od pierwszych tym, że wcale nie muszą być mocno raniące dla członków rodziny, że – de facto – nie mają żadnego wpływu na ich życie. To po prostu historie, które członkowie rodziny uważają za zbyt osobiste, aby się nimi dzielić. Nie dotyczą właściwie nikogo innego poza tym, który tej historii nie opowiada. Z tajemnicami jest inaczej – to coś, o czym nie wolno mówić na głos, to wspomnienia, które bardzo bolą. Każda rodzina ma jakąś swoją większą lub mniejszą mroczną tajemnicę. Co gorsza często nie uświadamiamy sobie jaki to ma wpływ na nasze życie i samoocenę, na życie naszych dzieci, na relacje rodzinne. Przykłądowe  tajemnice wewnątrz rodzinne to np. gdy mama wie, że tata ma długi albo, że  ją zdradza lub, że na boku dorobił sobie dziecko, czy, że jest osobą uzależnioną ... ona wie, ale dzieci już nie.  Kolejny typ tajemnicy to ukrywanie przed światem, np.: nikt nie może się dowiedzieć, że babcia była w szpitalu psychiatrycznym albo , że tata bije mamę, czy że dziecko jest adoptowane albo z in vitro itp. To mogą być też tajemnice międzypokoleniowe – sekrety typu: o tym się nie mówi od dekad - nikt nie zna faktów, ale wszyscy czują napięcie itd. Trzeba wiedzieć, że pojawiające się tajemnice dotykają wszystkich w rodzinie i dla wszystkich niosą swoiste konsekwencje. A do tego wymagają dużego wkładu energii w to, żeby nie wydostały się na światło dzienne. Nie rozmawia się o nich, a jeżeli temat pojawia się przypadkowo, wszyscy dokoła czują, że nie powinno się go dotykać, nie piwinno się zadawać pytań. Wszyscy czują napięcie w domu, ale nikt nie mówi, o co chodzi. "Ciśnienie" narasta... niczym w butelce z fermentujacym sokiem.  Tyle że, im dłużej ją przetrzymujesz, tym mocniej wybuchnie. Konsekwencje tego mogą być fatalne. Tak dla samego ukrywającego prawdę jak i dla całej rodziny / bowiem w takich razach ludzie się od siebie oddalają, tracą zaufanie/, jak też i dla samych dzieci. Bowiem dzieci - o czym świat dorosłych często zapomina - widzą i wiedzą więcej, niż myślą dorośli. Dzieciaki są jak " barometry"... doskonale wyczuwają napięcie, widzą uniki dorosłych...problem w tym, że nie mają jeszcze narzędzi, żeby to ogarnąć. Więc zgadują, tworzą własne historie, dorabiają sobie własne interpretacje i czasem są one bardziej przerażające, niż ukrywana przed nimi prawda. A to w konsekwencji odbija się na ich psychice, na ich późniejszym a nawet  dorosłym życiu. Oczywiście, że najczęściej ukrywamy prawdę w dobrej wierze tyle, że milczenie może okazać się bardziej niszczące, niż samo wyznanie... 

Milczenie to nie zawsze złoto – czasem to wielki " kamień w plecaku ", który ktoś inny potem dźwiga.

Nie bądź obojętny, reaguj!

 

Przemoc dotyka nas ludzi bez względu na to, jakiej jesteśmy płci, ile mamy lat, jakie mamy wykształcenie czy status majątkowy. Spotykamy ją w rodzinie, przedszkolu, szkole, na ulicy, wylewa się z mediów, obecna jest w polityce. Jednym słowem jest wszechobecna. Im dłużej tolerujemy przejawy przemocy wokół nas, tym bardziej przywykamy do jej obecności, obojętniejemy na jej przejawy / bo np. nie dotyczy nas bezpośrednio/. A takie ciche przyzwolenie skutkuje tym, że ona jeszcze bardziej rośnie w siłę. Niech przykładem będzie hejt w internecie, zachowania polityków w Sejmie i nie tylko, przemoc wobec lekarzy, ratowników med., obcokrajowców itd. itp. Przemoc przybiera różne formy... i tak może być: fizyczna, psychiczna, ekonomiczna, seksualna czy werbalna. Jednak bez względu na "etykietę" mają wspólny mianownik. Otóż każda przemoc zawsze odbiera swoim ofiarom poczucie sprawczości, godności, wolności i krzywdzi.  Wokół winy i odpowiedzialności za przemoc narosło wiele nieprawdziwych przekonań i mitów. Jakkolwiek może się to wydawać irracjonalne, bardzo często to ofiara jest obwiniana za to, co ją spotkało. Przekonany o tym jest sprawca, który czuje się wręcz "zmuszony" przez zachowanie ofiary do zastosowania przemocy. Przecież on "prosił", "tłumaczył", "przekonywał", "groził", a ona nie chciała się podporządkować, więc "musiał" użyć siły. "Sama sobie winna". Przekonana o tym często bywa osoba poszkodowana: "odezwałam się, a on był zmęczony po pracy", "za mało się starałam", "nie potrafię mu dogodzić", "źle się zachowywałam", "co zrobiłam źle?" – to tylko kilka przykładów pojawiających się uzasadnień. Przekonani też bywają świadkowie i przedstawiciele służb: "po co tam poszła", "musiała go sprowokować", "skoro nie opuszcza go, to lubi być krzywdzona", "musi być jędzą, skoro ją pobił". Podobnych przykładów wypowiedzi, zawierających wyjaśnienie zachowania sprawcy i obwiniających ofiarę za doznaną przemoc, można przytoczyć znacznie więcej. Jestem ciekawa czy myślący i mówiący w ten sposób mają świadomość, że to też jest pewna forma przemocy wobec ofiary, że tym samym  oni nie są wcale lepsi od sprawcy?  Tymczasem prawda jaką trzeba sobie przyswoić jest taka : 

Za przemoc zawsze odpowiedzialność ponosi sprawca, niezależnie od tego co zrobiła ofiara. Koniec. Kropka.

To trzeba wiedzieć i trzeba pamiętać o tym!

Chcesz czy nie chcesz - zima...

" Życie ma swój ustalony biologiczny rytm. Od czasu do czasu burze przerywają jego bieg, ale wiosna, lato, jesień, zima następują po sobie jak urodzenie, życie, śmierć. Tyle, że przyroda zmartwychwstaje – my nie."  (Zofia Kucówna) 

Fot. własne

Jest zima, nic na to nie poradzę. A jak jest zima to musi być zimno. Niestety zima jeszcze trochę, może więcej niż trochę potrwa. Ale wiosna… nadchodzi.  I tego się trzymam  😊

fot. własne

Błędy z przeszłości ...

 

Jakby na to nie patrzeć to wszyscy bez wyjątków  jesteśmy amatorami w życiu, wrzuconymi w chaos świata. Staramy się odkryć jego reguły. Staramy się postępować dobrze, ale bywa, że nie do końca wiemy, co tak naprawdę oznacza to "dobrze" więc testujemy i sprawdzamy. Jesteśmy nieudolni, potykamy się, pocimy, czasem przewracamy się… Życie wymaga od nas podejmowania decyzji i jak to bywa w życiu nie zawsze są one trafne. Popełniamy błędy. Często bywamy zbyt niecierpliwi. Nie chcemy czekać, pragniemy natychmiastowych efektów, chcemy, by każde nasze działanie było idealne i prowadziło do pożądanego przez nas rezultatu. Trudność też sprawia nam zaakceptowanie stanu "nie wiem", "nie potrafię" bez oceniania siebie. Ukrywamy swoje niedoskonałości i porażki ... często mamy problem by sami przed sobą przyznać  się do nich a co dopiero przed światem. A wtedy jeszcze trudniej nam uznać, że błędy są naturalną częścią życia i że nie tylko my ale każdy je popełnia. Nie przyjmując tej prawdy niejedna osoba żyje w poczuciu winy nie potrafiąc odpuścić i wybaczyć sobie dawnych błędów. Co negatywnie rzutuje na jej teraźniejsze życie, gdyż poczucie winy trzyma nas ciągle w przeszłości i odbiera nam radość z teraźniejszości. Powracanie myślami do popełnionych błędów nie sprawi, że czas się cofnie, a my postąpimy inaczej. Nasze życie to w dużym stopniu historia popełnianych przez nas błędów oraz prób ich naprawienia. W moim odczuciu, składamy się z naszych błędów, one nas konstytuują, określają, decydują o naszej indywidualności, one wyznaczają i opisują nasz swoisty los. Czym jest błąd? Zwykle błędem określamy to, co nie prowadzi nas do pożądanych rezultatów. Jednak warto zauważyć, że ocena tego zależy od przyjętej przez nas perspektywy. A co za tym, może ona się zmieniać na przestrzeni czasu i często tak się dzieje. Zmiana sposobu myślenia z obwiniania się na wzięcie odpowiedzialności za swoje działania jest  kluczowa w dochodzeniu do wybaczenia sobie. Możemy też myśleć o życiu w ten sposób, że nie ma w nim błędów, są tylko konsekwencje. Tylko informacje zwrotne, z których możemy zrobić na przyszłość lepszy użytek. Oczywiście zakładając, że "odrobimy lekcję", wyciągniemy właściwe wnioski.  Kiedy patrzę na swoje życie, to oczywiście jest w nim wiele rzeczy, które zrobiłabym dzisiaj inaczej. Czy jednak były to błędy? Czy z perspektywy zdobytej wiedzy i doświadczenia, które mam dzisiaj, mogę oceniać decyzje, które kiedyś podejmowałam?  Zdecydowanie nie, bo dzisiejsza ja to nie ta sama ja sprzed lat. Bo przecież, zawsze działałam w najlepszej wierze, czyli podejmowałam decyzję, którą wtedy uważałam za najlepszą. Gdybym wtedy mogła zrobić coś innego, z całą pewnością zrobiłabym to. A z drugiej strony, dokąd zaprowadziły mnie moje pomyłki? Czy z perspektywy czasu niektóre z nich nie okazały się w istocie najlepszą rzeczą, jaka mogła mnie spotkać?- ależ tak. Czy to nie dzięki nim stałam się tym, kim jestem? - oczywiście, że tak. Miały w tym znaczący udział. Czy wobec tego dziś żałuję popełnionych błędów ? Nie. Dziś myślę, że były nieuniknione i traktuję je jako moją indywidualną "szkołą życia"... 

Dlaczego nie odchodzą...

 Zdrowa relacja nie przypomina emocjonalnego rollercoastera. Nie wywołuje lęku, ulgi, euforii, wściekłości i rozpaczy w jednym tygodniu. Zdrowa relacja daje spokój, zaufanie i poczucie, że można być sobą bez strachu, że za chwilę wszystko runie. Niestety, nie wszyscy posiadamy tę z pozoru oczywistą wiedzę. Dlaczego ? Bo może wzorzec relacji w jakim wyrastaliśmy i którym przesiąkliśmy był daleki od tego zdrowego modelu ? A skoro był, to bez cienia wątpliwości odbiło się to na naszej emocjonalności, dopiero kształtującej się osobowości. Niska samoocena, brak poczucia wartości, niska samoświadomość, brak wiary w siebie, skłonność do emocjonalnego uzależniania się itp. Z tym wszystkim idziemy w dorosłe życie. Nieświadomi swoich problemów, niedoinwestowań emocjonalnych, niedowartościowań, głodni miłości, zauważenia, docenienia i wszystkiego tego czego nie dano nam wcześniej. Ładujemy się w związki z głębokim przeświadczeniem, że teraz będzie inaczej, że wreszcie on nas pokocha tak jak ona /matka/ on /ojciec/ nie potrafili. No i spotykamy swojego "wybawcę". Zaczyna się od intensywnej więzi, w której wszystko wydaje się wyjątkowe — on nas rozumie bez słów, relacja rozwija się błyskawicznie, emocje są skrajne, ale fascynujące. Po pewnym czasie pojawiają się jednak pierwsze zranienia: chłód, krytyka, odrzucenie. Wkrótce po nich są przeprosiny, gesty bliskości i czułości, słowa, które znoszą ból i dają poczucie, że "to jednak miłość". Taki cykl – cierpienie, pojednanie, ulga – działa jak emocjonalny narkotyk. Po każdym bólu przychodzi moment przyjemności, który wzmacnia więź jeszcze bardziej. To działa jak mechanizm warunkowania tu po bólu zawsze przychodzi nagroda. Wystarczy kilka chwil czułości, by zapomnieć o wcześniejszych łzach. Bo nie chodzi o to, że zawsze jest źle. Chodzi o to, że czasem bywa dobrze. I właśnie ta nieregularność sprawia, że od relacji trudno się uwolnić. Każdy dobry moment utwierdza w przekonaniu, że "tym razem będzie inaczej". To przypomina zachowanie hazardzisty, który z uporem maniaka wraca do kasyna wierząc, że tym razem się odegra. I tak, z czasem tkwiący w toksycznej relacji nie potrafi już odróżnić miłości od uzależnienia, a potrzeba intensywnych emocji staje się silniejsza niż potrzeba spokoju. Uwikłani w taki związek doświadczają nieustannej huśtawki między czułością a odrzuceniem, nadzieją a rozczarowaniem. Z zewnątrz wygląda to jak namiętna relacja pełna pasji, ale w rzeczywistości to emocjonalne uzależnienie, które trzyma mocniej niż prawdziwe uczucie.  Tkwiący w traumatycznej relacji zwykle zdaje sobie sprawę, że ta relacja mu szkodzi, nie czuje się w niej bezpiecznie.  Wie, że zaufanie zostało nadwyrężone, a mimo to w niej tkwi. A nawet jeśli zdobył się na to by odejść to najczęściej wraca. Obserwator zewnętrzny powie "brak rozsądku". Psychoterapeuci jednak mają odmienne zdanie. Tłumaczą, że to nie brak rozsądku, lecz efekt działania chemii mózgu. Wzloty i upadki emocjonalne powodują gwałtowne wyrzuty dopaminy i kortyzolu – hormonów odpowiedzialnych za przyjemność i stres. Po rozstaniu poziom tych hormonów spada, a ciało dosłownie domaga się "kolejnej dawki" emocji. To co wydaje się tęsknotą w istocie nią nie jest...gdyż  tęsknimy nie za osobą, lecz za reakcją, którą w nas wywoływała. No i mamy odpowiedź na nasze pytanie "Dlaczego nie odchodzą".  Toksyczna relacja potrafi uzależniać tak samo jak substancje chemiczne – daje krótkotrwałe ukojenie i długofalowe zniszczenie.

Pamiętaj tylko, że prawdziwe uzdrowienie zaczyna się nie wtedy, gdy przestajesz kochać kogoś innego, ale gdy zaczynasz kochać siebie na tyle, by już nie wracać tam, gdzie boli...

Pogarda w związku to rozpad relacji...

 Są takie zdania, które wypowiedziane w związku przez partnera zostają z nami na długo i zapadają w nas głęboko. Nie od razu rozumiemy dlaczego tak się stało, dlaczego to tak bardzo zabolało czy wręcz zraniło. Pewnie dlatego, że do głowy nam nie przyszło, że osoba, którą kochamy może zacząć nami pogardzać. Pogarda w związku to lekceważenie, brak szacunku i poczucie wyższości, które mogą prowadzić do eskalacji konfliktów między partnerami i do rozpadu tejże relacji. Pojawiająca się w relacji pogarda początkowo jest trudna do uchwycenia, rozpoznania gdyż często jest przebrana za "ironię", "zmęczenie" czy "poczucie humoru". Jednak moment, w którym ją dostrzegamy, może okazać się punktem zwrotnym, powodem rozstania. Pogarda jest wyjątkowo destrukcyjna z związku. Kiedy więc zaczyna głośno wybrzmiewać w rozmowach  nie chodzi już o złość czy rozczarowanie drugą osobą. Chodzi o to, że przestajemy traktować partnera z szacunkiem. To nie zaczyna się od wielkich kłótni, zazwyczaj zaczyna się niepozornie – od westchnienia, zniecierpliwienia, przewrócenia oczami, manifestacyjnych westchnięć, złośliwych żartów, irytacji, wyzwisk. Od ironicznego "oczywiście, ty zawsze wiesz najlepiej", chłodnego "Z tobą nie da się rozmawiać", "Ty zawsze przesadzasz", "Nie rób scen" albo innych kąśliwych czy cynicznych komentarzy, które niby nic nie znaczą.  Jednak w tych drobnych gestach kryje się zawoalowany komunikat, że druga osoba przestała być traktowana jak partner, a stała się kimś, kogo trzeba pouczyć, ocenić, skrytykować, zdewaluować, wyśmiać. Niby niema dramy, nic wielkiego się nie dzieje, ale właśnie te /tylko z pozoru drobiazgi/ zaczynają tworzyć emocjonalny dystans. To takie codzienne, niekoniecznie subtelne sygnalizowanie, że nie jesteśmy już po tej samej stronie.  Te i podobne słowa nie tylko ucinają rozmowę, ale też odbierają drugiej osobie prawo do wyrażania własnych emocji. Wypowiedziane w odpowiednim tonie, potrafią zranić mocniej niż cisza po kłótni. To już nie jest komunikacja – to ustalona hierarchia. Jedna osoba staje się "tą rozsądną", "mądrą", druga – "tą histeryczną", "przygłupią". Zamiast spotkania dwóch osób, mamy relację, w której ktoś chce dominować, mieć rację. A tam, gdzie zaczyna się pogarda, znika przestrzeń na zrozumienie. Związek ulega destrukcji.Pogarda to emocja, która niesie komunikat: "Jestem lepszy od ciebie". I to właśnie ta nierówność emocjonalna zabija bliskość. Bowiem pogarda odbiera partnerowi godność, a związkowi – bezpieczeństwo. Bo nie da się czuć kochanym, kiedy czujesz się krytykowany, oceniany, dewaluowany, pogardzany, nie szanowany. Nie da się rozmawiać szczerze, kiedy każde słowo może zostać zinterpretowane jako jakaś twoja słabości użyte przeciwko tobie. Nie da się też budować zdrowej więzi, jeśli między dwojgiem stoi milczące przekonanie, że jedno z nich "wie lepiej" a jeśli nawet nie wie to patrz punkt pierwszy "zawsze wie lepiej"...

Zrozumieć siebie...

 

Bywa, że dopiero po rozstaniu niektórzy ludzie uświadamiają sobie, że naprawdę tego kogoś kochali. I gdy wydawać by się mogło, że emocje powinny już wygasać, im nagle odpalają się ze zdwojoną siłą: tęsknota, idealizacja, wspomnienia, które teraz wydają się im piękniejsze niż były w rzeczywistości. Okazuje się, że naukowcy i na to mają wytłumaczenie. Badania amerykańskiej neurobiolożki Helen Fisher  pokazują, że po rozstaniu z partnerem w mózgu aktywują się te same obszary, które odpowiadają za uzależnienie od substancji psychoaktywnych. To dlatego nie możemy przestać sprawdzać, czy nasz on już coś wrzucił do neta, czy może dzwonił, to dlatego wciąż o nim śnimy, myślimy i to dlatego piosenka przypomina nam tamten czas. Miłość – a właściwie jej brak – działa jak emocjonalny detoks. Wówczas miotamy się emocjonalnie, zachowujemy się mało racjonalnie, sami nie wiedząc co z tym zrobić... w rzeczywistości to jest właśnie reakcja na odstawienie. Bo gdy obiekt uczuć znika, nasz mózg – przyzwyczajony do codziennej dawki dopaminy – próbuje odzyskać równowagę. Dlatego tak łatwo wtedy o idealizację: pamiętamy to, co dobre, a zapominamy lub wypieramy, dlaczego ta  relacja tak naprawdę się skończyła. Niektórzy zachowują się tak jakby dopiero po rozstaniu zakochali się w eksie, inni wracają do swoich byłych partnerów, wierząc, że to "druga szansa". Jeszcze inni – po prostu pozwalają temu uczuciu wybrzmieć, by iść dalej. Bywa, że niektórzy przeżywają to mocniej niż inni. Dużą rolę odgrywa tu też nasz styl przywiązania. By jednak nie wchodzić w szczeguły powiem krótko. Badania pokazują, że sposób, w jaki reagujemy na stratę, nie zależy od siły uczucia, lecz od tego, jak radzimy sobie z jego brakiem. Dlatego jedni potrzebują symbolicznego "detoksu", inni długo "przeżuwają" to co ich spotkało i ciągle wracają myślami, aż zrozumieją, że kochali nie osobę, a emocje, które ona dawała/wywoływała. I choć brzmi to paradoksalnie, to jedmak należy powiedzieć też, że to doświadczenie może być ważnym etapem rozwoju emocjonalnego. Bowiem pokazuje, jak działa nasz mózg, jak silną mamy potrzebę więzi, a także jak często mylimy miłość z uzależnieniem od emocji...

W polityce - nawet anioł staje się dziwką...

 

Staram się obserwować ze stoickim spokojem naszą ojczystą rzeczywistość społeczno - polityczną... choć to nie jest takie łatwe jakby się z pozoru wydawało. Niestety zachować spokój jest bardzo trudno - to po pierwsze,  a po drugie co i rusz w mojej głowie pojawia się zasadnicze pytanie. Dlaczego idioci tak łatwo dochodzą do władzy, a mądrzy są spychani na margines? Postanowiłam więc podjąć próbę znalezienia odpowiedzi. Polityka jakby się mogło wydawać to zaszczytna misja, obowiązek a nie sposób na zrobienie kariery, zapewnienie sobie niezasłużonych przywilejów i zaspokojenie własnej próżności. Niestety polityką zajmują się niemal zawsze ci, którzy myślą przeciwnie. W ludziach często ujawnia się swoista zależność... im bardziej pusty człowiek tym mocniej pragnie władzy. Ta żądza władzy jednak nie wypływa z mądrości i siły, lecz z słabości. A co tragiczniejsze , społeczeństwo zdaje się faworyzować niekompetentnych, autorytarnych, dwulicowych. Większość ludzi niestety nie kieruje się rozumem lecz strachem, pożądaniem i ignorancją. A gdy te impulsy dominują w przestrzeni publicznej, polityka degeneruje, przestaje być areną dla ćwiczeń cnót zbiorowych, a staje się sceną, na której próżności tańczą dla publiki spragnionej łatwych obietnic. Sceną, owładniętą interesami osobistymi, nieokiełznanymi namiętnościami. Tu kluczem jest demagogia. Demagogia toruje drogę idiotom u władzy, bo ona zamienia mądrość na pozory, prawdę na emocje, sprawiedliwość na aplauz. Przestrzeń publiczna staje się sceną marketingu, gdzie wygrywa nie najmądrzejszy ale ten najbardziej performatywny,  wiedzący co, kiedy i komu obiecać by zmienił zdanie i zagłosował. Etykę w zasadzie usunięto z polityki, została strategia, manipulacja, cynizm, chamstwo. Ci , którzy opanowali strategię nie zawsze mają charakter i kręgosłup moralny. Często mają tylko ambicję, żądzę władzy.  Władza sama w sobie nie edukuje, tylko wzmacnia to co już jest. A więc jeśli człowiek nie zbudował wcześniej solidnej podstawy wewnętrznej to władza tylko go obnaża i deprawuje. Nie ulega wątpliwości, że polityka powinna opierać się na etyce i moralności, ale tu gołym okiem widać, że potrzebna jest edukacja, wychowanie jednostek w moralności. Bo tylko świadomi obywatele wybierają świadomych liderów. Niestety, dopóki edukacja będzie powierzchowna, dopóki cnota będzie wyśmiewana, a władza widziana jako cel sam w sobie, to najgorsi będą zajmować najwyższe stanowiska. A najlepsi ? Oni się wycofują, milczą, wahają się z przyzwoitości, zmęczenia otaczającą ich ignorancją, z obrzydzenia. Tymczasem idioci nacierają...bo oni nie mają wątpliwości, nie mają skrupułów, nie mają granic. Dlatego często rządzą nami najgorsi... nie siłą ale nieobecnością trzeźwości, nieobecnością moralnej odwagi, nieobecnością świadomych obywateli. Nieobecność mędrców stwarza ciszę, która autoryzuje idiotów. Nie przypadkowo struktury władzy wolą obywateli podzielonych, niedoinformowanych lub ogłupionych dezinformacją, emocjonalnie kruchych, słabo wykształconych. Bo lud , który myśli, kwestionuje i rozważa jest trudny do manipulacji. Ale lud uśpiony, zmęczony, pochłonięty podstawowymi troskami i zabawiany tanimi, trywialnymi rozrywkami  - ten jest łatwy do poprowadzenia. Ignorancja stała się więc metodą. Dobra polityka zależy od wykształconych obywateli z poczuciem sprawiedliwości i zdolnością do wnikliwego rozważania i namysłu. Dlatego, masy są utrzymywane w chronicznym stanie powierzchowności by nigdy nie zagroziły grze o władzę. Dziś dzieje się to z przerażającą efektywnością. Bowiem w naszych czasach nie trzeba cenzurować książek, wystarczy uczynić czytanie nieistotnym. Nie trzeba zabraniać myślenia krytycznego. Wystarczy je wyśmiać. Wystarczy przeciążać populację bezużytecznymi bodźcami tworząc stały  stan umysłowego rozproszenia . W tym stanie nikt niczego nie zgłębia. Wszystko staje się memem, chwytliwą frazą, emocjonalną polaryzacją. Efekt to... środowisko w którym inteligencja jest duszona pustą rozrywką, a ignorancja nagradzana lajkami, brawami, stanowiskami. Gdy ignorancja zostaje zinstytucjonalizowana, a tak się niestety dzieje, staje się cnotą. I tak ten kto czyta jest zbyt intelektualny, kto kwestionuje jest przeciw. Kto wątpi jest wrogiem. Powoli myślenie jest odsuwane, staje się zbędne, znika z życia publicznego. Tymczasem idiota rośnie w siłę. W tym krajobrazie on błyszczy, bo nie musi  być głęboki. Nikt od niego tego nie wymaga. Wystarczy, że jest prosty, głośny i wygodny.  Arystoteles mawiał "Ignorant twierdzi, mądry rozważa". Niestety teraźniejsza polityka masowa woli ten pierwszy typ, bo ten co twierdzi z pewnością nawet nie wiedząc nic, jest bardziej przekonywujący dla tłumu niż ten kto myśli ostrożnie i  rozważa. Myślenie jest odsuwane, bo jest trudne i niewygodne. W związku z tym idiota,  bezkarnie mówi to co ludzie chcą usłyszeć, bez ciężaru, bez niuansów, bez głębi. Staje się symbolem ludu z ludu. Swój chłop, który nas rozumie. I tak idiota dochodzi do władzy. Nie pomimo ignorancji ale dzięki niej. Jestem przekonana, że w obecnej sytuacji,  bardziej zasadnym wydaje się pytanie nie dlaczego idioci dochodzą do władzy...  lecz co zrobić by głupota nie była główną kwalifikacją do rządzenia. Jak to powstrzymać ??? 

Podsumowując ...

Tytuł posta to cytat z M. Rakowskiego niegdysiejszego premiera. Zastanawiam się czy miał rację. Posiadanie kręgosłupa moralnego oznacza przecież posiadanie silnych zasad, wartości i poczucia uczciwości, które kierują postępowaniem człowieka. Zatem jeśli naprawdę ma się kręgosłup moralny to czy można ulec tak głębokiej deprawacji i demoralizacji ?  Wydaje mi się , że W. Faulkner był znacznie bliżej prawdy ..." Jesteśmy jak stwory, które doktorzy hodują w laboratorium; żyją one obie bez kości i wnętrzności. Myśmy się też pozbyli swojego kręgosłupa, może uznaliśmy, że kręgosłup już jest niepotrzebny człowiekowi, że to niemodne mieć kręgosłup. Ale zostało miejsce, w którym ten kręgosłup był, i sam kręgosłup też gdzieś żyje i któregoś dnia wsadzimy go na stare miejsce. Nie wiem kiedy, nie wiem, jaki wstrząs będzie nam potrzebny, żeby to zrozumieć, ale któregoś dnia zrozumiemy, że to konieczne. "

 

Polanica Zdrój...

 Fot. własne

Fot. własne

Polanica - Zdrój ...zapada zmrok, już świat ukołysany, Znów jeden dzień odfrunął nam jak ptak...

Prosto przed siebie...

 W naturze nic nie jest idealne i wszystko jest idealne... niech ta podróż trwa ...

Fot. własne

Lubię jazdę w nieznane, lubię gapić się na mijane krajobrazy, lubię poznawać ludzi, przybywać do miejsc, których nie znam i wracać do tych dobrze mi znanych. Cudownie jest oswajać nowe miejsca, krajobrazy wiedząc, że od tego momentu nie będą już dla mnie tylko nazwami...

Duszniki Zdrój...

 Duszniki-Zdrój – miasto uzdrowiskowe w powiecie kłodzkim. Tu każdy znajdzie coś dla siebie...warto zaglądać .

Fot. własne 

Radków...

 Radków miasteczko w powiecie kłodzkim też ma swój urok i piękne położenie u podnóża Szczelińców .

Fot. własne

Zamek Ratno Dolne...

 Zamek w Ratnie Dolnym /pow. kłodzki/ z XV/XVI wieku, przebudowany w latach: 1563, 1677, i na początku XX wieku... aktualnie trwają prace remontowe i nie wiadomo kiedy się zakończą .

Fot. własne

Bożków raz jeszcze ...

 Bożków to jedna z najstarszych i największych wsi gminy Nowa Ruda...musiałam tu wrócić by ponownie tyle że w świetle dziennym zobaczyć jeden z najpiękniejszych pałaców na Dolnym Śląsku , pałac rodu von Magnisów.

Fot. własne