Niech ktoś to naprawi...

 Wielu ludzi siedzi po domach, narzeka na politykę, pragnie zmiany, brzydzi się dzisiejszą korupcją i propagandą, ale nie robi nic. Zewsząd słychać, że : "W tym kraju nigdy nie będzie normalnie", "Znowu podnieśli podatki", "Politycy to złodzieje", "Kolejki do lekarza są wieczne", "Szkoła niczego nie uczy", "Straszna drożyzna",  "Ciągłe korki w mieście", "Spóźniony pociąg", "Tłok w autobusie", "Znowu naprawiają nawierzchnię", "Słabe oświetlenie ulic" ,  "Po co tyle świateł", "Tyle śmieci wokół", "Znowu pada", "Za gorąco, nie da się żyć", "Za zimno" itd. itp. Innymi słowy narzekanie na wszystko połączone jednocześnie z oczekiwaniem, że enigmatyczny "ktoś" inny tzn. państwo, rząd, pracodawca, rodzina ...  po prostu "KTOŚ" rozwiąże wszystkie problemy. Sami narzekający wydają się być przepełnieni bezsilnością, bezradnością, niemocą. Zastanawiam się, co trzeba  zrobić, by powszechne krytykanctwo, czy dawanie rad i wskazówek innym, zamienić na własną aktywność społeczną i zainteresowanie tym, co nasze wspólne? By zamiast uruchamiania "ktosia", uruchomić siebie? Niestety...to wymaga od nas zmiany myślenia. A to bywa trudne gdyż zamiast myśleć o tym, co inni powinni zrobić, musielibyśmy zacząć myśleć "co ja mogę zrobić". Łatwiej jest torpedować, krytykować cudze projekty, wytykać błędy, rzekome nic nierobienie i opieszałość czy nieuczciwość tych innych niż spojrzeć krytycznie na siebie... bo to mogłoby nas zaboleć. Robimy więc wszystko by oszczędzić sobie "przykrości". Pewnie dlatego mamy tyle frajdy z krytykowania i udzielania nieproszonych rad innym.  Rad, które najczęściej są też formą krytyki, chęcią"ulżenia sobie", pokazania swojej nieomylności, wyższości  lub własnego ego, są wywalaniem na drugiego człowieka swoich frustracji a nie strategią naprawy czy realną pomocą. Mam taką hipotezę, że jeśli sami nie mamy osiągnięć i nie wierzymy, że możemy je mieć, nie wierzymy w swoją sprawczość i w to, że możemy mieć wpływ nie tylko na własne życie ale i np. na życie społeczności, w której żyjemy to automatycznie wybieramy narzekanie.  Dlatego na zadane powyżej w tekście pytanie "co trzeba zrobić" by zmienić ten stan rzeczy, moja odpowiedź brzmi następująco: zmienić nawyki:  z narzekania na sprawczość. 

 Zwycięzcy nie narzekają, narzekający nie zwyciężają...

Dokąd prowadzi "królicza nora" ?

 

 Zgodnie z tradycyjnym światopoglądem to mężczyzna aktywnie wybiera sobie kobietę. To życzenie samców alfa. Rzeczywistość jest jednak inna. Współczesne społeczeństwa doświadczają głębokich przemian związanych z redefinicją ról płciowych. Ruchy feministyczne oraz postępująca emancypacja kobiet zmieniają tradycyjny model relacji damsko-męskich, co wywołuje różnorodne reakcje. Mężczyźni wychowani w tradycyjnym modelu męskości promującym dominację, siłę i autorytet czują się zagrożeni tymi zmianami. Lęk przed utratą społecznej pozycji, połączony z niepewnością co do własnej tożsamości, często prowadzi do ucieczki w stereotypowe myślenie. W konsekwencji może to doprowadzić do zwrócenia się ku toksycznym wzorcom męskości i narracjom pełnym nienawiści. Kobiety zaczynają być postrzegane jako "obca", zagrażająca grupa, co pogłębia polaryzację między płciami. W obliczu tych przemian, a także rosnącej wśród młodych mężczyzn samotności, coraz więcej z nich szuka wsparcia w internetowych grupach, takich jak te skupione wokół manosfery. Manosfera to swoisty ekosystem internetowych społeczności, które mówią o męskości, relacjach i randkowaniu. Ta internetowa przestrzeń obejmuje m.in. fora, blogi i grupy na serwisach społecznościowych. Prowadzone są tam dyskusje na tematy dotyczące męskości i relacji damsko-męskich. Dlaczego manosfera zyskuje tak szybko popularność? Bo daje proste odpowiedzi na trudne emocje, buduje poczucie wspólnoty, działa w zgodzie z algorytmami poprzez kontrowersyjność treści. Mizoginiczni influencerzy mają ogromne zasięgi w mediach społecznościowych, propagują toksyczne obrazy męskości i przedstawiają kobiety jako gorsze. Społeczności te promują narrację, która skupia się na przekonaniach o zagrożeniu męskości przez kobiety oraz feminizm. Prezentowane w manosferze poglądy wskazują, że poprzez uzyskiwanie przez kobiety praw, mężczyźni doświadczają coraz większego ucisku i dyskryminacji. Te antyfeministyczne narracje szybko rozprzestrzeniają się za pośrednictwem mediów społecznościowych. Treści wahają się od manipulacyjnych porad randkowych i żądań politycznych, mających na celu osłabienie pozycji społecznej kobiet, po jawną mizoginię. To, co je łączy, to fundamentalne odrzucenie równości płci. W efekcie zamiast oferować konstruktywne rozwiązania, grupy te stają się przestrzenią do eskalacji mowy nienawiści, dyskryminacji, obarczania winą ofiar, co umacnia toksyczne postawy wobec kobiet i innych grup społecznych. Na przestrzeni ostatnich lat zauważalna jest postępująca radykalizacja grup związanych z manosferą. Zjawiska te mają istotny wymiar kryminologiczny, ponieważ internetowa radykalizacja czy stosowanie mowy nienawiści mogą prowadzić do przemocy zarówno werbalnej, jak i fizycznej. W dyskusjach prowadzonych w manosferze często widoczna jest frustracja związana z postępującą emancypacją kobiet, co prowadzi do eskalacji negatywnych emocji i nasilania się wrogich postaw. I żeby nie było ... mamy też wiele kobiet, które podzielają idee manosfery i ideologię naturalnego porządku one również tworzą konta i promują swój styl życia jako jedyny godny naśladowania. Krytykują inne kobiety, które mu się sprzeciwiają,  określąc je jako chore psychicznie i potrzebujące terapi. Bo według nich feminizm jest chorobą.  Z całą pewnością manosfera czyli ten rosnący w siłę i radykalizujący się cyfrowy świat równoległy pełen pogardy, frustracji,  promujący patriarchalną ideologię, mizoginię /pogardę dla kobiet/, seksizm oraz toksyczne wzorce męskości jest zjawiskiem niebezpiecznym i szkodliwym, zarówno dla kobiet, jak i dla samych mężczyzn. Manosfera zdaje się być kolejnym elementem złożonej układanki form i przejawów przemocy wobec kobiet, ale o tyle ważnym i szczególnym, że normalizującym agresywne zachowania i popularyzującym dyskryminację oraz nienawiść. Statystycznie w Polsce średnio co 4 dni kobieta ginie z rąk mężczyzny,  szacunkowo co 40 sekund jakaś kobieta w Polsce doświadcza przemocy...myślę, że te dane dają do myślenia. Poza tym, dodać należy, że manosfera jest też przestrzenią atrakcyjną politycznie, szczególnie dla ruchów prawicowych podnoszących kwestie męskiej supremacji i rolę białego mężczyzny dla porządku i rozwoju społecznego.

Banalizowanie zła...

 Czy niepokojące mnie zjawisko powszechnego banalizowania zła jest faktycznie problem ? Owszem jest. I jest uważane za poważny problem społeczny, psychologiczny i etyczny. Według koncepcji Hannah Arendt, zło przestaje być postrzegane jako akt szaleństwa czy sadystycznej natury, a staje się "banalne".  Banalność zła objawia się tym, że zbrodnie stają się normą, a zło jest utożsamiane z codzienną rutyną, w której ludzie nie dostrzegają moralnego wymiaru swoich działań. Nieszczęścia biorą się stąd, że "zwykli ludzie tolerują zło".  wielkie zbrodnie są często popełniane nie przez psychopatycznych potworów, lecz przez zwykłych, bezrefleksyjnych ludzi wykonujących rozkazy. Oznacza to sprowadzenie zła do rutyny, biurokratycznej procedury, braku myślenia, braku refleksji moralnej, lub przyzwyczajenia do przemocy...co w konsekwencji pozwala ludziom ignorować cierpienie ofiar. Zło staje się "banalne", gdy wykonawca zadań skupia się na technicznych aspektach pracy, wyłączając sumienie i odpowiedzialność moralną. Wniosek... banalizowanie zła nie wynika tylko z radykalnych ideologii, ale tkwi przede wszystkim w ludziach, którzy stracili zdolność krytycznej oceny moralnej, bezmyślnie i bezrefleksyjnie przyjmują "błyszczące" narracje  usprawiedliwiające krzywdę innych. W tych, którzy przestają samodzielnie oceniać sytuację, rezygnując z moralnego osądu na rzecz wykonywania poleceń lub podążania za tłumem. Dzisiejsze media także i to w bardzo znaczący sposób przyczyniają się do postępującego banalizowania zła. Ta teza znajduje potwierdzenie w analizach współczesnego przekazu medialnego. Współczesne media w znacznym stopniu kreują nam taką "sztuczną konstrukcję świata", w której zło jest często upraszczane, trywializowane lub zamieniane w formę rozrywki /np. horrory, seriale o seryjnych mordercach, a także brutalne treści w internecie itp./. Ta ciągła pogoń mediów za sensacją i uatrakcyjnianiem przekazu, nieustający przekaz informacji o zbrodniach i katastrofach prowadzi do znieczulicy /odwrażliwienia/, przez co zło przestaje budzić sprzeciw, a staje się jedynie kolejnym elementem medialnego spektaklu...

Masyw Ślęży ...

 Fot. własne 

Zamek Topacz - Muzeum Motoryzacji...

 Fot. własne

Zamek Topacz...

Fot.własne 

Zamek Topacz w Slęzie k/Wrocławia. Bogata historia dworu sięga czasów Henryka Brodatego. Od 1359 do 1383 roku właścicielami majątku w Ślęzy byli Wierzynkowie /ród krakowskich mieszczan/, którzy to przyczynili się do jego rozkwitu. W kolejnych stuleciach Zamek był wielokrotnie przebudowywany. Dziś Zamek Topacz to połączenie historycznych obiektów z nowoczesnym luksusem... 

Sulistrowiczki ...

 Fot. własne

Sulistrowiczki to malownicza wieś u podnóża Ślęży. Jedną z tutejszych atrakcji są pozostałości po pięknym kiedyś a dziś mocno zaniedbanym Parku "Wenecja". Utworzono go w 1914 r. Ze względu na zastosowanie licznych budowli wodnych – stawów i kaskad tak nazwano ten romantyczny park. Dziś to już raczej zapomniana "Wenecja"... 

Pałac Krobielowice ...

 Fot. własne

Pałac Krobielowice  na terenie Parku Krajobrazowego Doliny Bystrzycy. Obecnie znajduje się tu hotel i restauracja, a na przyległych terenach jest pole golfowe...

Pałac Grodziec...

 Fot.własne 

Pałac Grodziec... to jeden z najpiękniejszych barokowych pałaców na Śląsku. Niestety  ukryty w zarośniętym parku, mijany obojętnie przez turystów pozostaje w cieniu Zamku Grodziec.  Ta ogromna rezydencja / 3600m2 / ma niestety równie ogromnego pecha... przez 70 lat nie znalazł się tu choćby  jeden porządny gospodarz 

Zamek Grodziec...

 Zamek Grodziec /pow. złotoryjski/ to średniowieczna warownia położona na wygasłym wulkanie, co zapewnia niesamowite widoki. Tu kręcono m.in. sceny do "Wiedźmina".

Fot. własne

W górach jeszcze śnieg ...

 Fot. własne 

Piękny widok... Szczyty Karkonoszy ciągle w śniegu a dookoła wszystko się zieleni i kwitnie ... po prostu wiosna . 

Jawor ...

 

Fot. własne 

Jawor to miasto w województwie dolnośląskim z bogatą historią sięgającą XI wieku, położone nad Nysą Szaloną... 

Zamek w Roztoce...

Fot własne 

Zamek w Roztoce /wieś w gm Dobromierz/. Zabytkowy zespół składa się z okazałych budowli rezydencjonalnych położonych w otoczeniu parku krajobrazowego i ogrodu w stylu francuskim. Miejsce to jest połączeniem fascynującej historii, pięknej architektury i urokliwej przyrody. Wpadnijcie tu przy okazji ...

Pałac Morawa...

 Fot. własne

Neoklasycystyczny pałac we wsi Morawa /pow. świdnicki/ wybudowany w 1873 roku ...wart zobaczenia ...

Po ostatnich ciężkich wpisach nieco oddechu ... wybrałam się w teren by przewietrzyć głowę i zachłysnąć się wiosną.

Tak sobie myślę, że...

  Człowiek jest istotą zdolną do największego zła jeśli tylko ubierze je w "dostatecznie błyszczący kostium", jest zdolny do potwornych czynów, jeśli tylko potrafi je przed samym sobą i innymi uzasadnić – krótko mówiąc "ubrać w kostium" wyższych celów, takich jak "postęp", "nauka", "dobro wyższe" czy "misja".  A wtedy niemoralne czyny są racjonalizowane i ukrywane pod maską szczytnych haseł, tradycji lub tzw. "wyższego dobra", "konieczności dziejowej", "sprawiedliwości", "bezpieczeństwa" itp. Zło rzadko występuje w czystej postaci lepiej się "sprzedaje w ładnym opakowaniu" dlatego... zazwyczaj potrzebuje "kostiumu" czyli " fajnego przebrania" – ideologii, propagandy, czy usprawiedliwienia / np." to dla dobra ogółu"/, aby człowiek mógł czynione zło zaakceptować i dalej realizować. Ubiera więc najbardziej potworne czyny w szaty konieczności, obowiązku czy wręcz cnoty a własna pycha i hipokryzja pozwalają mu zamaskować nawet największe zło, czyniąc je "wystarczająco błyszczącym", by stało się też akceptowalne społecznie. Te "fajnie błyszczące" narracje usprawiedliwiające zło często przybierają formę atrakcyjnych, spójnych opowieści, które nadają krzywdzie pozory wyższego celu, konieczności dziejowej, bezpieczeństwa lub wyższej sprawiedliwości. Celowo dehumanizują ofiary, sprawiając, że krzywda staje się dla sprawców i ich popleczników mało widoczna lub moralnie akceptowalna a oni sami wierzą, że czynią dobro, że realizują szczytne cele uważają się za dobrych i co za tym nie czują odpowiedzialności... za swoje czyny.