Przeziębione dni Serce kołacze Czas hibernacji
zziębniętych myśli sople zgubiło właściwy rytm półmartwe zimowanie
a dusza śpiewa... potrzebna miłość... regeneracja...
Zachód słońca – Gorejące słońce
również w oczach żaby zieleni pąki myśli
błyszczą łzy wraca nadzieja...
Opadły kwiat Zamawiasz życie -
wrócił na gałąź? kiedyś przyjdzie rachunek
To był motyl - płatność gotówką...
Dzień cicho znika w mroku, Liść spada na taflę wody,
Ruch bez celu trwa...
Haiku ...niekoniecznie zgrabne próbki mojej radosnej twórczości...
Srebrna nitka...
Zegar na ścianie wciąż odlicza ciszę,
Sekundy kapią niczym deszczu krople.
Wiatru szept cichy za oknem słyszę,
Gdy czas maluje na szybie mapę.
Zatrzymane chwile, jak stare fotografie,
Ukryte głęboko w szufladzie pamięci.
To, co minęło, w sercu zachowam,
Choć nurt życia szybko pędzi.
Złoty blask słońca, co w oczach tańczy,
Krótka rozmowa, smak ciepłej herbaty.
Jesteśmy jak wędrowcy,
Zbieracze wspomnień, życia zbieracze.
Czas płynie rzeką szeroką,
My w niej jak liście, co szukają brzegu.
Ważna jest chwila, jasna i wysoka,
W niekończącym się, wielkim biegu...
Puste serce...
Serce jak naczynie, co dno zgubiło,
Puste – choć w nim kiedyś wszystko było.
Puste serce – nieme wołanie,
Za tym, co było, a co się nie stanie.
Zegar – staje w miejscu,
Nie czuję pędu, ni bicia tętna.
Tylko ta przestrzeń, głucha i obca,
Tylko to echo, co w nicości trwa.
Czym wypełnić puste serce?
Kamieniem tęsknoty?
Wiatrem, co gwiżdże w pustych oknach?
Wypełnij je garścią drobiazgów:
szelestem kartek, zapachem kawy,
uśmiechem i spokojem, tak bardzo łaskawym.
A jeśli wciąż w środku jest pusto,
nie bój się tej cichej przestrzeni.
To miejsce na nowe jutro,
co serce w końcu odmieni...
Siwy włos
Pierwszy – cicha nitka srebra wplata się w czerń,
Nieproszony gość, co opowiada o czasie.
Zaskoczenie w lustrze, krótka chwila zadumy,
Że lata mijają, przemija życie jakby we śnie.
Drugi, trzeci... srebrna szronu szaruga,
Na skroniach maluje spokojne pejzaże.
To nie oznaka słabości, lecz mądrości zasługa,
Ślad każdej radości i każdej z życiowych klęsk.
W siwym włosie mieszka spokój, co góry przenosi,
Zrozumienie, że nie warto gonić za cieniem.
To pamiętnik duszy, co o nic już nie prosi,
A każdą chwilę otula srebrnym wspomnieniem.
Niech się skrzą srebrzyście, jak szron na polach jesienią,
Każdy z nich to opowieść, co w sercu się skrywa.
Są jak sztandar, co godnie nas zmienia,
W ludzi, których mądrość – nie siła – ożywia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz